Frau Larsen

Díses!

Jæja, þá er internetið loksins loksins komið í lag og ég get farið að uppfæra þessa blessuðu bloggsíðu.

Við Isabella erum s.s mættar á svæðið aftur, eftir yndislega Íslands-heimsókn, sem var alltof alltof fljót að líða. Núna erum við svo búnar að kúpla okkur niður aftur og komnar inn í hina daglegu rútínu. Við Martin berjumst við að koma íbúðinni í stand hvert sinn sem daman sofnar, og þetta fer nú allt að verða reddí. Soldið sorglegt að eyða svona miklum tíma í að gera allt huggulegt í þessu pleisi, þegar það eru ca. 3 mánuðir í að máður fái hið næsta afhent.
En svona er það, og manni hefnist fyrir að vera pjattrófa!

Annars er ferðinni heitið aftur á klakann eftir rúman mánuð, og þá er ætlunin að formlega gefa stúlkukindinni nafn,.... ef við Martin getum EINHVERN TÍMANN komist að samkomulagi um hvert það mun verða.
Já, það er sko eilíf togstreita á þessu heimili... og er kannski helst mér um að kenna. Það er nefnilega þannig að í hvert sinn sem ég sting upp á einhverju, þá neitar Martin, því að hann hefur allan tímann vitað hvaða nafn hann vildi fá. Ég gefst ekki upp svo auðveldlega og held áfram að tuða og tuða,... og svo þegar kallanginn er búinn að heyra nafnið nokkuð oft, þá fer honum að líka við það og á endanum segist hann samþykkur,.. en ég átta mig hinsvegar á því að ég vil það ekki lengur!!! Og þá byrjar ballið á ný!

Ohh well, núna er allavegana komin tímapressa á okkur, svo að vonandi förum við að komast að endanlegri niðurstöðu.

Og að þeim orðum töluðum, þá held ég ég setji lokið ofan á pottinn í bili, og fari í það að hengja upp þvott.
Until we meet again,...
turilú!